شعر خاکستری

کاش همه خاطرات تو به یکباره در من گم می شد

bi3tare — Sat, 21 Jun 2008 10:28:18 GMT

آنقدر شکسته ام که هیچ نمی گویم

نه گله ای

نه شکوه ای حتی رنجیدن هم از یادم رفته است

دیگر چیزی برای دل بستن نمانده است.

انتظار بی مفهوم است

نه کینه ای ، نه بغضی، نه فریادی

فقط سکوت و آه

این جهان پر از صدای قدمهای مردمانیست

که همچنان که تو را می بوسند

در ذهن طناب دار تو را نیز می بافند

هي فلاني مي داني ؟

مي گويند رسم زندگي چنين است

مي آيند.... مي مانند.... عادت مي دهند.... ومي روند

وتو در خود مي ماني و تو تنها مي ماني

راستي نگفتي رسم تونيز چنين است؟.... مثل همه فلاني ها

هي فلاني

زندگي شايد

شايدهمين باشد يك فريب ساده و كوچك

آن هم از دست عزيزي كه تو دنيا را جز براي او نميخواستي

من گمانم زندگي بايد همين باشد

چه ساده به پایان راه رسیدیم

آدمک آخردنياست بخند

آدمک مرگ همينجاست بخند

دست خطي که تورا عاشق کرد

شوخي کاغذي ماست بخند

آدمک خر نشوي گريه کني

کل دنيا سراب است بخند

آن خدايي که بزرگش خواندي

بخدا مثل تو تنهاست بخند

خدا نگهدار

ابر بارانی

bi3tare — Mon, 05 May 2008 08:23:18 GMT

اين جا در انبساط فاجعه
آسمان براى رقص ستاره گان تنگ شده است
و آفتاب پشت ديوار بلند گرسنگى
چشم انتظار يك لقمه روشناييست
و دلتنگى من بزرگتر از آن است
كه به ديدار چراغى دلشاد شوم
اين جا در انبساط فاجعه
كشتى شكسته مرا
جز ابرهاى پاره پاره سرگردان
بادبانى نيست

دلم همچون آسمان، پر از ابرهاي باراني است،اي کاش دلم امشب بگريد، شايد که بغض چشمانم بشکند....

حسن باران اين است كه زميني ست، ولي آسماني شده است

و به امداد زمين مي آيد حسن باران اين است كه مرا ميبرد از خويش به عشق

و مرا بر ميگرداند از عشق به خويش

دل پاییزی

bi3tare — Mon, 15 Oct 2007 14:52:18 GMT

سكوتم را به باران هديه كردم.تمام زندگی را گريه كردم

و شبانه هایم ، ماه را به میهمانی زمین نمی آرد

دیگر نمی توانم از زیر خاکستر

شب را با چند ستاره ی کاغذی روشن کنم

امروز ، فردا ... فرقی نمی کند مهم اینست که نزدیک است

و از من هیچ چیز به یادگار نمی ماند

و تو خودت را آماده می کنی ، کوله را می بندی ،

دیگر احتیاج نیست چک کنی

چقدر حس زیبایی است

پیوستن به آنجایی که از آن من است

و رفتن از نفرت سرایی که از آن من نیست

و از من هیچ چیز به یادگار نمی ماند

می دانم

که غروبم نزدیک است

و من دیوانه وار منتظر فردایم

دلم تنگ است دلم اندازه حجم قفس تنگ است

سوختم باران بزن شايد تو خاموشم کنی

شايد امشب سوزش اين زخم ها را کم کنی

آه باران من سراپای وجودم آتش است

پس بزن باران بزن شايد تو خاموشم کنی

در پاييز چشمانم بمان. شايد فردا بهاری نباشد تا در چمن سبزش جايم را خالی كنی!....

کاش میدانست درد من چیست

کاش میدانست نیاز من چیست

کاش میدانست به یک قطره باران نیز قانعم

کاش میدانست درد منی که همان کویر خشک و بی جانم چیست

دلم مثل کویر از محبت و عشق خشک و بی جان است

دلم مثل کویر آرزوی دیدن باران را دارد اما دریایی نیست تنها یک خواب است و بس

کاش باران میدانست معنی انتظار چیست

منی که همان کویر تشنه و بی جانم سالهاست که انتظار یک قطره باران را می کشم

اما افسوس که این انتظار بیهوده است

و ای کاش باران میدانست درد دل این کویر خسته و تشنه چیست

نم دانم چرا در قلب من پاییز طولانی است

هواي باغ پاييزم شكفتن رفته از يادم چنان بيگانه با خويشم كه حتي سايه ام نمي ايد به دنبالم

خدا نگهدار

bi3tare — Fri, 31 Aug 2007 16:33:18 GMT

اين وبلاگ تا اطلاع ثانوي تعطيل میباشد

آخر خط

bi3tare — Thu, 28 Jun 2007 19:50:18 GMT

تمام ناتمام من

bi3tare — Thu, 07 Jun 2007 20:32:18 GMT

زندگی من حکایت مرد یخ فروشیست که از او پرسیدند

فروختی؟؟؟

گفت نخریدند تمام شد

همیشه آنقدر ساده نرو و مگذر حداقل نگاهی به پشت سرت کن

شاید کسی در پی تو می دود و نامت را با صدای بی صدایی فریاد می زند

و تو هیچ وقت او را ندیده ای.

هرگز از بیکسی خویش مرنج

هرگز از دوری این راه مگو

و از این فاصله ها

که میان من و توست

بهترین شعر مرا قاب کن و پشت نگاهت بگذار

وبدان

دل من با دل توست

در

همین نزدیکیست

خدانگهدار عزیزم،اما نمیشه باورم توی چشام نگاه نکن این لحظه های آخرم

آخه چطور دلم بیاد چشماتو گریون ببینم میرم ولی اینو بدون چشم انتظارت میشینم

خدانگهدار عزیزم،خدانگهدارعزیزم

دارم میرم از این دیار،اینجا کسی منو نخواست تو هم منو تنها بذار

دوسم نداشتی اما من عادت کردم به بودنت،غریب بودم نامردما تو رو ازم ربودنت

مسافرم باید برم

گریه نکن

خدا نخواست

یادش بخیر

bi3tare — Sat, 12 May 2007 10:14:18 GMT

فرصتي نيست تا بينديشم
فرصتي نيست تا رسيدن مرگ
من به اميد قطره اي باران له شدم زير دانه هاي تگرگ
فرصتي نيست تا بينديشم
وقت رفتن هميشه نزديک است
جاده ها پر ز اشتياق منند
آسمان هم هميشه تاريک است
فرصتي نيست تا بينديشم
شعله شمع رو به خاموشيست
لحظه ها را ز ياد خواهم برد

زیبایی زندگی در آنچه بدست آوردیم نیست...زیبایی زندگی به راهیست که رفته ایم ما در هیچ سرزمینی زندگی نمی کنیم،

ما حتی بر کرۀ زمین هم زندگی نمی کنیم

منزل حقیقی ما قلب کسانی است که دوستشان داری

کاش کمي هم نان و خرما
سهمي از زندگي ما در اين روزگار باشد
تنها خرما نيز کافي است ؛
اگر طعم شيرين بدهد
ولي حيف ،
سهم من فقط يک " يادت بخير" ساده است
که بعد از من شايد

باز خيابان را باران زد
و من در زير باران ، بدون چتري در حکم يک سايه بان
قدم زنان بر روي سنگفرشهاي سرد خيال تو
و فقط آرزوي يک آزادي بيکران
من هيچ نيستم براي تو،
و نبوده ام ، که نرم نرم سايه ات را مي کشي از روي من کنار
همين بس که در خوابهايم ديده شوي ؛
سهم من همين اندازه بود که

سکوت**
تو با سحر رها شدي و من با غروب غرق
چاره اي نيست ،
تو را سپيديها در آغوش مي کشد و مرا تيره رنگهاي شب،
تو هواي تازه اندازه مي کني و من ستاره ها را مي شمارم
آري ،اين همان سهم تلخ من از تمام روياي تو بود

من ابر شدم

گفته بودي كه خورشيدي

يادت هست

تا زيبا تر بتابي

چقدر گريستم؟

از خواب مي پرم
چيزي يادم نمي آيد
فقط از چشمان خيسم مي فهمم كه خواب تو را مي ديده ام
اي كاش در كنارم بودي
تا همانگونه كه دلم را شكستي
سكوت تنهاييم را نيز بشكني
كنار پنجره مي روم
آسمان بر خلاف دل ابريم صاف است
مانند هر شب ستاره ها را مي شمارم
يكي كم است
شايد امشب هم در جايي كسي مانند من ستاره بختش را به بهاي دل شكسته اي داده است

اینجا منم

همان

در گریبان فرو برده سر

آن کس که از درد درون خود

خسته است

این من منم

که تنها تر ز هر چه بی کسی

تنها نشسته ام

مرگ را بگویید کسی اینجا به انتظار ایستاده
مرگ را بگویید
من هستم
کسی که میعاد گاه را ترک نکرده است

من از خورشید آموخته ام
سوختن و تکرار را
در آب دیدم خداوند هست
من خداوند را فهمیده ام

چشمانم از آسمان بارانی ترند
اما گلویم هنوز سکوت می نوشد

من بغض خواهم کرد
اما
اشک نخواهم ریخت

دار تنهایی من رنگین است
آن قدر رنگ وا رنگ که نخواهی دانست

من در کجای این همه زشتی نشسته ام

تاریک تر از شب و شکسته تر از پیری

تنها تر از خداوند حتی هستم

نیرنگ چشمانت مرا شکست
صدایی نخواهی شنید هیچ گاه
اما
بدان همین که من
شکسته ام

براى بوييدن يك گل ، براى خواندن يك شعر ، براى شنيدن يك آواز چقدر تنها ماندم

باید اکنون بروم

bi3tare — Sat, 12 May 2007 10:08:18 GMT

هیچ خورشیدی به روز من نمی تابد

و ماه بلند زرد برای بازی بالا نمی اید

من گفته ام تاریکی نورم را احاطه کرده است

و روز مرا به صحنه بازی درشب مبدل کرده است

و کسی به من نمی گوید پی عشق کجا را باید

گشت و پی زندگی به کدام سو باید رفت

می دانم زندگی من جایی دیگر مخفی شده است

جایی در انتظار من است

جایی بهتر از این جنگل سیمانی

در این جنگل سیمانی اگر چه زنجیر به پای من نیست

اما آزاد نیستم و در بند رشد می کنم و در بند جست و خیزمی کنم

و هرگز خوشبختی را نمی یام و هرگز کسی مرا در آغوش نمکشد

با این همه من میخندم مثل دلقکها همیشه می خندم

کسی به من کمک نمی کند کسی مرا از زمین بلا نمی کشد

اما جایی برای من تهیه شده است

جایی بهتر از این جنگل سیمانی

.زندگی من جایی مخفی شده است

بهتر از این جنگل سیمانی

قلبم را تقديمت ميکنم تا بداني بي رياترينم اشکي براي اندوهت ميريزم تا بداني پر احساس ترينم شوق وصال حس غريبي است برايت ترسيم ميکنم حس خوشبختي را تا بداني خوشبخت ترينم موجي از عشق را بر ساحل وجودت ميفرستم تا بداني عاشق ترينم و شعرم را تقديمت ميکنم تا بداني که من ساده ترينم

سکوت تلخ مرا گریه های ریز ریز باران تلافی می کند

التماسی سرد وجودم را آتش می افکند

به حرمت فاصله ها آواز قلبم را به قاصدک ها می سپارم

چشمانم را می بندم، شاید خیال تو مهمانم شود

عجب!

خیالت به سراب ذهنم قدم نمی گذارد

شاید روزی برای همیشه تو را به فاصله ها بخشیدم

و همچون تو اشک باران را نادیده گرفتم

همچون تو صدای قلب ها را نشنیدم

تنها به جرم محبت؟؟!!

من گرفتــــــار سنگيني سكـــوتي هستم كه گويا پيش از هر فريـــــــــــــــادي لازم است

شاید بتوانم در وادی عشق کلبه ای رنگین تر از رنگ بال پروانه ها بسازم

پنجره اش را باز کنم تا بشود مامن امنی برای پروانه های عاشق

شمع وجود را بر طاقچه مهر روشن کنم تا پروانه راز عاشق شدنش را برایم بگوید

ومن بی ریای بی ریا در سوز دل او اشک حسرت بریزم

دل را مفروش کنم با فرش عاطفه

و دیوانگان بی مهر را در آن مهر و یک رنگی بیاموزم

اما نه
می خواهم به غول تنهایی بگویم که دیگر در مدار زندگی کسی را ندارم که از عشق به پروانه بگویم

یا کسی را ندارم که از عشق و بودن برایش درد دلی بگویم

می خواهم مقابل پنجره خزه ای بکارم تا ظالمانه پروانه ها را برایم شکار کند

برکه ای بسازم ودر آن مرغابیان بی مهری پرورش دهم

می خواهم نهال بی توجهی را از نو بکارم و آن را با نا امیدی ابیاری کنم

می خواهم از کینه برای پروانه ها سخن بگویم و به آنها بگویم که از شما بیزارم از شما که عاشقید شما که

عشق را حتی به قیمت بالهایتان انتخاب کردید

ولی من عشق و معشوق امید و مهر و زندگی را با هم از دست داده ام

ديريست رفيق

که مونسم سنگ قبريست

بر دوش

راستي تو مي داني

درکدام گورستان

آسوده مي توان مرد؟

خدا خواست

bi3tare — Sat, 12 May 2007 10:04:18 GMT

هی خسته می شوم آنقدر که احساس می کنم شانه هایم دیگر هیچ توانی ندارند و گام هایم برای

رفتن و رفتن بهانه ای می خواهند

زندگی را وقتی تجزیه می کنم به بن بست می رسم

در تنهایی خود گاهی ساعت ها و ساعت ها فکر می کنم به زندگی و تمام فکر کردن هایم به خنده

مضحکی منتهی می شود

زندگی فلسفه ای ندارد ... شاید حقیقت این باشد

فرصتی نیست ... روزها میگذرند ... به انتها نزدیک می شویم

زمانی مرا کودک پنج ساله ای دیدی که از شوق بالا و پایین می پرید و اکنون جوانی خاموش

و متفکر ... احساس مي كنم كه خودم را گم كرده ام

نمی دانم ... شاید خواب باشم

در پندار من خواب تاریکی محض نیست بلکه پنجره ایست برای تماشای رویاهای به واقعیت

مبدل شده

لحظه ایست برای فراغت بال

و شاید اگر حق انتخاب با من بود دنیای خواب دیدن هایم را به دنیای فعلی

ام ترجیح می دادم

دنیایی که همه چیز آن را با سلیقه خود انتخاب کرده ام

همیشه معتقدم اگر تمام انسانها کودک باقی می ماندند دنیا دوست

داشتنی تر بود

و مطمئنا رنگ آسمان هم آبی تر

و اگر از من تعبیر عشق را بپرسند آن را به علاقه و محبتی که بین دو کودک

است تعبیر می کنم

عشقی که هیچگاه نقطه مقابل آن نفرت نیست

و ای کاش اگر فرصتی برای عاشق شدن بود عشق در کودکی به سراغمان می آمد

و شاید

و شاید اگر مجالی برای زیستن باشد

آه زیستن

چگونه زیستن

پاسخ کمی سخت است

بگذار کمی بیشتر بیندیشم

چه رنجیست لذتها را تنها بردن و چه زشت است زیباییها را تنها دیدن

چه بدبختی آزار دهنده ایست تنها خوشبخت بودن ....

هميشه سبز مي خشکد، هميشه ساده مي بازد

هميشه لشکر اندوه به قلب ساده مي تازد

من آن سبزم که رستن را تو آخر بردي از يادم

چه ساده هستي خود را به باد سادگي دادم

به پاس سادگي در عشق درون خود شکستم زود

دريغا سهم من از عشق قفس با حجم کوچک بود

من چه سبزم امشب و چه اندازه تنم هوشيار است

شب را دوست دارم !

چون ديگر رهگذري از کوچه پس کو چه هاي شهرم نمي گذرد تا سر گرداني مرا ببيند

.چون انتها را نمي بينم

.تا براي رسيدن به آن اشتيا قي نداشته باشم

شب را دوست دارم

چون ديگر هيچ عابري از دور اشک هاي يخ زده ام را در گوشه ي چشمان بي فروغم نمي بيند

شب را دوست دارم :

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم

از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم

شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیریم

قمار عشـــــــــــــــــــــق

bi3tare — Thu, 26 Apr 2007 09:28:18 GMT